All posts by Postępy Mikrobiologii

Mechanizmy toksyczności i transportu arsenu u mikroorganizmów

Mechanisms of arsenic toxicity and transport in microorganisms
S. Mucha, M. Berezowski, K. Markowska

1. Wstęp. 2. Właściwości chemiczne i występowanie arsenu w środowisku. 3. Sposoby wnikania arsenu do komórek. 4. Mechanizmy toksycznego działania arsenu trójwartościowego. 4.1. Stres oksydacyjny. 4.2. Wiązanie z białkami. 4.3. Agregacja białek. 5. Toksyczność pięciowartościowego arsenu. 6. Mechanizmy detoksykacji komórek ze związków arsenu. 6.1. Operony ars. 6.2. Geny ACR. 6.3. Usuwanie koniugatów arsenu przez pierwotne transportery ABC. 6.4. Dwukierunkowy transport arsenu. 7. Podsumowanie

Abstract: Arsenic is an ubiquitous element present in the environment either through geological or anthropogenic activities. Millions of people all over the world are exposed to arsenic mainly via air, drinking water and food sources, which results in higher incidence of cancer. Several mechanisms by which arsenic compounds induce tumorigenesis have been proposed. Arsenic mediates its toxicity by generating oxidative stress, inducing protein misfolding, promoting genotoxicity, hampering DNA repair and disrupting signal transduction. Thus, all organisms have developed multiple pathways for arsenic detoxification. In this article, we review recent advances in the understanding of arsenic toxicity and its transport routes in prokaryotes and eukaryotes, including a dual role of aquaglyceroporins in the uptake and efflux, active transport out of the cell via secondary ion pumps and sequestration of metalloid-thiol conjugates into vacuoles by primary ABC transporters. We believe that such studies are of high importance due to the increasing usage of arsenic-based drugs in the treatment of certain types of cancer and diseases caused by protozoan parasites as well as for the development of bio- and phytoremediation strategies for metalloid-polluted areas.

1. Introduction. 2. The chemical properties and the presence of arsenic in the environment. 3. Pathways for arsenic uptake. 4. Mechanism of trivalent arsenic toxicity. 4.1. Oxidative stress. 4.2. Arsenic binding to proteins. 4.3. Protein aggregation. 5. Pentavalent arsenic toxicity. 6. Cellular detoxification mechanisms of arsenic compounds. 6.1. ars operons. 6.2. ACR genes. 6.3. Removal of arsenic conjugates by the ABC transporters. 6.4. Bi-directional transport of arsenic. 7. Summary

Czynniki odpowiedzialne za rozwój Lyme carditis

Factors responsible for the development of Lyme carditis
T. Chmielewski, S. Tylewska-Wierzbanowska

1. Wstęp. 2. Lyme carditis – objawy, rozpoznanie i leczenie. 3. Patomechanizm zapalenia serca. 3.1. Ruch krętków. 3.2. Chemotaksja i adhezja. 3.3. Reakcje autoimmunologiczne. 4. Podsumowanie

Abstract: Borrelia burgdorferi sensu lato spirochetes are unique in many aspects. They are the etiological agents of Lyme borreliosis, meta-zoonotic, tick-borne disease of mammals, including humans. Ixodes spp. ticks are the vector. With the exception of erythema chronicum migrant (EM), manifestations of the disease may vary depending on the genospecies of Borrelia burgdorferi sensu lato. One of the symptoms is Lyme carditis. To date, the causative factors and the mechanisms of pathogenesis have not been well-described.
Borrelia burgdorferi spirochetes are considered as one of the most invasive mammalian pathogen. They are able to move through the skin, as well as break into and out of blood vessels, easily crossing the blood-brain barrier. Genes encoding various motility forms are bound with chemotaxis signaling system which leads and coordinates motion functions. The attachment of bacteria to host cells or extracellular matrix may promote colonization and disease development. Lyme disease spirochetes encode several surface proteins including decorin binding adhesion (DbpA), which varies among strains contributing to strain-specific differences in tissue tropism. The strains demonstrating the greatest decorin-binding activity promote the greatest colonization of heart and cause the most severe carditis. Moreover, the manifestation of Lyme carditis in certain hosts may be a result of an autoimmunological reaction due to molecular mimicry between B. burgdorferi and host self-components. In mammals, infection with B. burgdorferi induces the development of antibodies which may cross-react with myosin and neural tissue.

1. Introduction. 2. Lyme carditis – symptoms, recognition and treatment. 3. Patho-mechanism of Lyme carditis. 3.1. Spirochetes motility. 3.2. Chemotaxis and adhesion. 3.3. Autoimmunological reactions. 4. Summary

Pełzaki wolno żyjące o właściwościach patogenicznych dla człowieka

Pathogenic free-living amoeba
N. Łanocha-Arendarczyk, D. Kosik-Bogacka, K. Galant, W. Zaorski, K. Kot, A. Łanocha

1. Wstęp. 2. Budowa morfologiczna i rozwój pasożytów. 3. Występowanie pełzaków wolno żyjących w środowisku. 4. Chorobotwórczość pełzaków z „grupy limax”. 4.1. Przewlekłe ziarniniakowe zapalenie mózgu (GAE). 4.2. Pełzakowe zapalenie rogówki oka (AK). 4.3. Pierwotne zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych (PAM). 5. Podstawy diagnostyki zarażeń wywołanych przez pełzaki wolno żyjące. 5.1. Badania bezpośrednie. 5.2. Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. 5.3. Badania wymazu lub bioptatu pobranego ze zmian w narządach. 5.4. Metody hodowlane. 5.5. Diagnostyka molekularna. 6. Leczenie. 7. Pełzaki jako wektory chorobotwórczych drobnoustrojów. 8. Podsumowanie

Abstract: Invasions caused by free-living and parasitic limax amoeba can pose a major threat to human health and life. The amoeba from the genera Acanthamoeba and Naegleria as well as the following species: Sappina diploidea, S. pedata, Balamuthia mandrillaris, and probably Hartmannella vermiformis, are the major cause of primary amoebic meningoencephalitis (PAM), granulomatous amebic encephalitis (GAE) and amoebic keratitis (AK). Furthermore, free-living amoeba can be vectors of bacteria, including Legionella pneumophila, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumannii, Stenotrophomonas maltophila, Klebsiella pneumoniae, Serratia marcescens and Mycobacterium tuberculosis. There is a need for more research on free-living amoeba invasions in humans, particularly on the methods of diagnosis and appropriate forms of pharmacological therapy. Despite the undeniable role of free-living amoeba in the transmission of pathogenic bacteria, there is still insufficient amount of research and optimal diagnostic methods to identify the mechanisms of penetration, proliferation and exocytosis of many pathogenic microorganisms.

1. Introduction. 2. Morphology and growth of parasites. 3. Presence of free-living amoeba in the environment. 4. Pathogenicity of limax amoeba 4.1. Granulomatous amebic encephalitis (GAE). 4.2. Acanthamoeba keratitis (AK). 4.3. Primary amoebic meningoencephalitis (PAM). 5. Basic diagnosis of infections caused by free-living amoeba. 5.1. Direct testing. 5.2. Cerebral spinal fluid analysis. 5.3. Smear test or biopsy of abnormal tissue. 5.4. Proliferation methods. 5.5. Molecular diagnostics. 6. Treatment. 7. Amoeba as vectors of pathogenic microorganisms. 8. Summary

Ocena aktywności bójczej preparatów przeznaczonych do dezynfekcji chemiczno-termicznej bielizny szpitalnej w świetle nowej normy europejskiej pn-en 16616: 2015-10. Dezynfekcja chemiczno-termiczna tekstyliów

Assessing biocidal activity of agents used in chemical-thermal decontamination of hospital textiles in the light of new European Standard PN-EN 16616: 2015-10. Chemical-thermal decontamination of textiles
P. Tarka, A. Chojecka, O. Paduch, A. Nitsch-Osuch, K. Kanecki

1. Wprowadzenie. 2. Kategorie bielizny szpitalnej i wymagany zakres dekontaminacji. 3. Proces chemiczno-termicznej dezynfekcji w procesie prania. 4. Dezynfekcja chemiczno-termiczna bielizny w procesie prania – preparaty. 5. Norma Europejska PN-EN 16616: 2015-10. Chemiczne środki dezynfekcyjne i antyseptyczne. Dezynfekcja chemiczno-termiczna tekstyliów. Metoda badania i wymagania (faza 2, etap 2). 6. Metody oceny aktywności sporobójczej preparatów dezynfekcyjnych w procesie dezynfekcji chemiczno-termicznej – perspektywy. 7. Metody oceny aktywności wirusobójczej preparatów dezynfekcyjnych w procesie dezynfekcji chemiczno-termicznej – perspektywy. 8. Podsumowanie

Abstract: Appropriate decontamination of hospital textiles depends heavily on specifically defined proceedings for handling decontaminated hospital textiles (collection, segregation, packing, transportation) and appropriate disinfection in the laundry process. It is becoming increasingly common to disinfect hospital textiles in a chemical-thermal process. Disinfectants used in this process should be applied according to functional parameters defined in validated and repeatable test methods. Changes in assessing the activity of agents used in chemical-thermal disinfection of hospital textiles refer primarily to the standardization of testing methods for these agents. PN-EN 16616 Standard which regards chemical-thermal disinfection of textiles clearly regulates the rules of assessing the effectiveness of agents used in the disinfection of hospital textiles and defines a possible scope of their biocidal activity (bactericidal, tuberculocidal and fungicidal activity). It is assumed that further assessment of the activity of sporicidal agents will be developed in the future.

1. Introduction. 2. Categorisation of hospital textiles and required scope of decontamination. 3. Chemical-thermal disinfection in the laundry process. 4. Chemical-thermal disinfection of hospital textiles in the laundry process – agents. 5. European Standard PN-EN 16616: 2015-10. Chemical Disinfectants And Antiseptics – Chemical-Thermal Textile Disinfection – Test Method And Requirements (phase 2, step 2). 6. Assessing sporicidal activity of disinfectants in the process of chemical-thermal disinfection – perspectives. 7. Assessing virucidal activity of disinfectants in the process of chemical-thermal disinfection – perspectives. 8. Conclusions

POSTĘPY MIKROBIOLOGII 2020, 59, 2

POSTĘPY MIKROBIOLOGII 2020, 59, 2

POSTĘPY MIKROBIOLOGII
2020, 59, 2

O Towarzystwie

PTM

Celem Polskiego Towarzystwa
Mikrobiologów jest propagowanie rozwoju nauk mikrobiologicznych

i popularyzowanie osiągnięć
mikrobiologii wśród członków Towarzystwa oraz szerokich kręgów społeczeństwa. Formami działalności jest organizowanie zjazdów, posiedzeń naukowych, kursów, wykładów
i odczytów oraz konkursów prac naukowych; wydawanie i popieranie wydawania czasopism naukowych, książek
i innych publikacji
z dziedziny mikrobiologii; opiniowanie o stanie i potrzebach mikrobiologii polskiej

i występowanie w jej sprawach wobec
władz państwowych; współpraca
z pokrewnymi stowarzyszeniami
w kraju i za granicą.